ความลงรอยกันในความสัมพันธ์

0

เมื่อเรามองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จากมุมมองของตัวเอง เราจะมีทางเลือกน้อยลงในการตัดสินใจถูก ผิด ทั้งนี้เป็นเพราะเรามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจาก ‘แผนที่’ ของตัวเอง – การรับรู้ของเราเองเกี่ยวกับโลก ถามตัวเองว่าทำไมเราควรมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากมุมมองของบุคคลอื่น มุมมองของตัวฉันเอง, ตัวเธอ, พวกเขา, พวกเรา

ตัวอย่างเช่น สมมติว่าฉันเป็นเด็กวัยรุ่น และฉันไม่อยากกลับบ้าน ถึงแม้ว่าจะดึกมากแล้ว ฉันอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็นและมีแรงกดดันสูง ฉันต้องการเป็นส่วนหนึ่งของ ‘แก๊ง’ ซึ่งใครๆเห็นว่า ‘หรูหรา’ และฉันโต้เถียงกับแม่ของฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม่บอกว่าฉันไม่ควรเข้าแก๊ง และมันไม่ปลอดภัยสำหรับฉัน ที่ดึกแล้วยังไม่กลับบ้าน

ถ้าฉันมองสถานการณ์นี้ จากมุมมองของ ‘ตัวฉันเอง’ ฉันจะคิดว่าแม่ของฉันไม่เข้าใจหรือไม่เชื่อใจฉัน ฉันยังคิดอีกว่าแม่แก่ และเป็นพวกหัวโบราณไม่ทันสมัย

ถ้าฉันมองสถานการณ์นี้จากมุมมองของคนที่ 2 คือมุมมองของ ‘แม่’ เราจะเห็นถึงความคล้ายคลึงกันและความแตกต่าง ของสถานการณ์นี้ เหมือนกับการ ‘สมมุติว่าเราเป็นคนคนนั้น’ และมองสถานการณ์นั้น จากมุมมองของบุคคลอื่นที่มีส่วนเกี่ยวข้องในสถานการณ์

ดูตัวอย่างข้างต้นอีกครั้งในสถานการณ์เดียวกัน แต่ครั้งนี้มองไปที่การโต้แย้งจากมุมมองของ ‘แม่’ ตอนนี้ฉันจะต้อง ‘สมมุติว่าตัวฉันคือแม่’ มองสถานการณ์ สังเกตพฤติกรรม และน้ำเสียงของแม่ หลังจากนั้นลองใช้ ‘ความปรีชา’ ของฉันเรียนรู้ถึง ‘ความรู้สึกของแม่’ ทำเช่นนี้แล้วฉันจะเข้าใจถึงเหตุผล ในสิ่งที่แม่พูด ทำไมแม่ถึงพูดอย่างนั้น, ปัจจัยที่นำไปสู่ พฤติกรรมของแม่ และลักษณะในการพูดของแม่ เมื่อสมมุติว่าตัวฉันคือตัวแม่ แล้วฉันจะรู้สึกถึงหัวอกแม่

หากมองเหตุการณ์นี้ให้ไกลออกไปอีก จากมุมมองของ ‘พวกเขา’ มุมมองบุคคลที่ 3 ในสถานการณ์นี้คือมุมมองของผู้ให้คำปรึกษาที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในสถานการณ์โต้เถียงนี้ และไม่มีข้อได้เสียจากเหตุการณ์ จากมุมมองนี้ ทำให้เราเห็นถึงข้อมูลเชิงลึกและความคมชัด ซึ่งช่วยในการตัดสินใจได้ดีขึ้น

พูดให้ง่ายขึ้นคือ ฉันต้องสมมุติว่า ฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น ปราศจากอารมณ์ใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นจากสถานการณ์นั้น และมอง ‘เหตุการณ์’ ด้วยความเป็นกลาง ปราศจากทัศนะคติ ทำให้เห็นถึง ‘ข้อคิดเห็น’ จากคนอื่น ทั้งนี้ฉันต้องวางตัวเป็นกลาง ปราศจากความเชื่อส่วนตัว มองเหตุการณ์นี้ แล้วถามตัวเองว่า – ถ้าฉันเป็นบุคคลกลางนี้ ฉันจะทำ หรือจะพูดอย่างไรใน

สุดท้ายมองไปที่สถานการณ์จาก มุมมองของ ‘พวกเรา’ คือ ‘กลุ่มที่มีใจเดียวกัน’ หรือ ‘การคิดเชิงเดียวกัน’ ช่วยให้เราตัดสินใจอยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกที่เหมือนกัน – ความสนใจแบบเดียวกันทั้งหมด นี่คือการดำเนินการบนพื้นฐานของ ‘ความเห็นอกเห็นใจ’ อย่างแท้จริง

มุมมองสุดท้ายคือ ‘พวก เรา’ ในมุมมองนี้ฉันถามตัวเอง – จะทำอย่างไรถึงจะชนะในข้อโต้เถียงนี้ จะทำอย่างไรให้ผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ทั้งหมดพึงพอใจ คิดได้เช่นนี้แล้ว ฉันจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ความขัดแย้งได้ดีขึ้นและก่อเกิดการประสานสอดคล้องกัน

ความสามารถเข้าใจสถานการณ์จากมุมมองต่างกันทั้งสี่มุมมองนี้ ทำให้เรามีทางเลือกที่ดีกว่าในการตัดสินใจดำเนินการนำมาซึ่งความสมดุล และความลงรอยกันในความสัมพันธ์ใด ๆ

Share.

About Author

Archana Kaur (Anna)

Archana is one of the co-founders of Almonds & Raisins.